" Αποδέχομαι αυτό το βραβείο για λογαριασμό όλων των καλών δασκάλων που έχω γνωρίσει όλα αυτά τα χρόνια. Όλων των δασκάλων που πάσχισαν να οικοδομήσουν σχέσεις με τους μαθητές τους. Σχέσεις βασισμένες στην τιμή. Άνδρες και γυναίκες που δεν ήταν ποτέ εφησυχασμένοι, που πάντοτε, στην αδιάκοπη προσπάθεια τους να προσδιορίσουν και να επαναπροσδιορίσουν την σημασία της λέξης «Παιδεία» έθεταν ερωτήματα. Ο «Δάσκαλος της Χρονιάς» δεν είναι ο καλύτερος δάσκαλος. Οι καλοί δάσκαλοι είναι πολύ χαμηλών τόνων για να γίνουν εύκολα αντιληπτοί. Ο «Δάσκαλος της Χρονιάς» όμως, είναι ένας σημαιοφόρος, ένα σύμβολο γι’ αυτούς τους αφανείς ήρωες που πρόθυμα αφιερώνουν τη ζωή τους στα παιδιά. Η διάκριση αυτή τους ανήκει εξ’ ίσου. " Απόσπασμα από ομιλία του John Taylor Gatto το 1990 στη Νέα Υόρκη (Βλέπε σχετικό άρθρο http://bit.ly/19z7T7G )

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ . . .ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ


Ανθρώπινες ιστορίες . . .

Γνώρισα τον κύριο Μ σε ένα ξενώνα σε μια πόλη της Ελλάδας στα πλαίσια αξιολόγησης της ψυχολογικής κατάστασης των ατόμων που ζούσαν σε αυτόν τον ξενώνα. Καταγόταν από Αφρικάνικη χώρα όπου εκδιώχτηκε κατά τη διάρκεια αναταραχών στη πόλη όπου ζούσε. Ήταν παντρεμένος με 3 παιδιά και εργαζόταν ως λογιστής σε μια υπεραγορά της πόλης του.

Κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μου φάνηκε πως δεν ήταν στο δωμάτιο καθώς ήταν λιγομίλητος, σκυθρωπός, σκεπτικός, και έδειχνε να μη δίνει και πολλή σημασία στην όλη διαδικασία αξιολόγησης. Όταν κατάφερα να τον φέρω πίσω στο δωμάτιο επιμένοντας στις ίδιες ερωτήσεις ο Μ μου ζήτησε συγγνώμη λέγοντας μου ότι τον τελευταίο καιρό δεν κοιμόταν και πολλές ώρες και περνούσε τη νύχτα του τριγυρνώντας στον ξενώνα διαβάζοντας την αλληλογραφία με τη γυναίκα του. Μου εξομολογήθηκε επίσης πως είχε χάσει την όρεξη του και τρεφόταν με μερικά κομμάτια ψωμί μια φορά την μέρα. Τα σημάδια κατάθλιψης ήταν πλέον εμφανέστατα καθώς τις περισσότερες ώρες της μέρας τις περνούσε μόνος σε ένα απόμερο δωμάτιο του ξενώνα που χρησιμοποιείτε ως χώρος προσευχής και διαβάσματος της Αγίας Γραφής ή του Κορανιού.

Όταν ο κύριος Μ παρατήρησε πως ενδιαφερόμουν για την περίπτωση του με το να ρωτάω συνέχεια ερωτήσεις εκτός του περιεχομένου της αξιολόγησης,τότε αποφάσισε να μου ανοιχτεί και να μου μιλήσει για την πορεία του μέχρι την Ελλάδα και για τις συμπληγάδες που πέρασε μέχρι να φτάσει στη χώρα μας και για τι τον προβλημάτιζε τον τελευταίο καιρό και τον έκανε να χάσει τον ύπνο του.

Άρχισε να μου μιλά για την χώρα του, για το πόσο ωραία είναι, για τη ζούγκλα και τα άγρια ζώα που συναντούσε κάθε μέρα καθώς περπατούσε να πάει στη δουλειά από το σπίτι του στη μικρή πόλη που δούλευε. Όλη η οικογένεια περπατούσε μαζί τα πρωινά προς τη μικρή αυτή πόλη, ο πατέρας και ο γιος δούλευαν στην υπεραγορά, η μητέρα σε ένα καθαριστήριο και οι δυο ανήλικες κόρες του πήγαιναν σχολείο. Πίστευε πολύ στη τριτοβάθμια εκπαίδευση και οραματιζόταν να στείλει όλα του τα παιδιά στο κολέγιο της πρωτεύουσας για να γίνουν μεγάλοι επιστήμονες και να εξελιχθούν σε σωστούς ανθρώπους. Τον φόβιζαν όμως οι εξεγέρσεις που γίνονταν από αντικυβερνητικούς καθώς στις επιδρομές τους σε διάφορα χωριά και πόλεις σκότωναν, βίαζαν, και σκορπούσαν πανικό σε όποιο τους εναντιωνόταν.

Αυτό που φοβόταν τόσο καιρό έγινε πραγματικότητα. Μια συννεφιασμένη μέρα του Απρίλη οι αντικυβερνητικές δυνάμεις εισέβαλαν στη πόλη λεηλατώντας την στην κυριολεξία. Σε αυτή την εισβολή ο κύριος Μ έχασε τον γιο του όταν αυτός πήγε να αντισταθεί στους αντικυβερνητικούς και τον πυροβόλησαν επί τόπου.

Μη αντέχοντας τον πόνο από τον χαμό του γιου του ο Μ αποφάσισε να μεταναστέψει για να βρει ένα ασφαλές μέρος όπου η οικογένεια του δεν θα κινδυνεύσει ξανά. Θα ταξίδευε μόνος στην αρχή για να δει πως είναι οι συνθήκες διαβίωσης και ύστερα θα έστελνε γράμμα στη γυναίκα του να της πει πως είναι για να έρθει με τις κόρες τους. Με τη βοήθεια ενός φίλου εξασφάλισε μια θέση σε ένα καράβι με προορισμό την Ιταλία. Κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού ο κύριος Μ είχε ακούσει ιστορίες για την Ελλάδα. Για το πόσο όμορφη είναι η χώρα μας αλλά και για την ιστορία της και τους αρχαιολογικούς χώρους. Εντυπωσιασμένος από αυτά που μόλις είχε ακούσει ο Μ αποφάσισε να κατεβεί σε ένα λιμάνι της Ελλάδας και να περιπλανηθεί για 2-3 βδομάδες και να γνωρίσει από κοντά αυτή την χώρα που όλοι στο καράβι με θαυμασμό.

Με τα λιγοστά λεφτά που είχε, κατάφερε να βρει προσωρινή στέγη μαζί με άλλους συνταξιδιώτες του σε ένα παλαιό ξενοδοχείο της πόλης όπου κατέβηκε. Μαγεύτηκε από όσα είχε αντικρίσει και αποφάσισε να στείλει γράμμα στη γυναίκα του να της περιγράψει τα όσα είχε δει σε αυτή τη χώρα και να την ενημερώσει πως τη περιμένει μαζί με τις κόρες τους στην Ελλάδα για να δουν και αυτές την πανέμορφη αυτή χώρα. Στη συνέχεια θα πήγαιναν όλοι μαζί Ιταλία όπου είχαν εξασφαλισμένη δουλειά και σπίτι.

Ο κύριος Μ για να μπορέσει να βγάλει τα λεφτά του επόμενου τους ταξιδιού βρήκε δουλειά σε ένα αμπέλι όπου βοηθούσε τον ηλικιωμένο ιδιοκτήτη στην παραγωγή κρασιού. Θα δούλευε ώσπου να έρθουν τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας για να πάνε όλοι μαζί Ιταλία.

Είχε περάσει αρκετός καιρός και δεν είχε νέα από την οικογένεια του. Είχε στείλει γράμματα αλλά δεν είχε ανταπόκριση. Τηλεφωνούσε σχεδόν καθημερινά στη χώρα του αλλά και σε κρατικές υπηρεσίες της Ελλάδος για να μάθει αν είχαν νέα τους αλλά μάταια. Με τη βοήθεια του ηλικιωμένου εργοδότη του απευθύνθηκε στην υπηρεσία εύρεσης χαμένων προσώπων σε μια απελπισμένη προσπάθεια να συναντήσει ξανά τα αγαπημένα του πρόσωπα. Το μόνο που κατάφερε να μάθει είναι ότι μπήκαν σε ένα καράβι με προορισμό την Ελλάδα πριν μερικούς μήνες. Η ελπίδα μέσα του ξαναζωντάνεψε.

Δεν την έχασε ποτέ αυτή του την ελπίδα, ήξερε πως θα τους ξανασυναντούσε κάποτε και θα έκτιζαν μαζί την καινούργια τους ζωή. Μια μέρα είχε ξυπνήσει με ένα βάρος στο στομάχι και η ανυσηχία μέσα του ήταν έντονη. Του τηλεφώνησαν από την υπηρεσία που είχε απευθυνθεί και του έδωσαν να καταλάβει ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και τον κάλεσαν να πάει αμέσως στα τοπικά γραφεία της υπηρεσίας. Έτρεξε με όλη του τη δύναμη για να δει τη είχε συμβεί. Τον ενημέρωσαν ότι ένα καράβι είχε βυθιστεί ανοιχτά της Ελλάδος σε τρικυμία με αρκετούς νεκρούς, αρκετούς αγνοούμενους, και λίγους επιζώντες. Τον ενημέρωσαν πως σε αυτό το καράβι πιθανόν να βρίσκονταν και τα αγαπημένα του πρόσωπα.

Μαζί με μέλη της υπηρεσίας πήγαν στον ξενώνα όπου έμεναν οι επιζώντες με την ελπίδα πως θα τους βρει και το μαρτύριο όπου ζούσε θα είχε ένα τέλος. Μόλις μπήκε στον ξενώνα αντίκρισε μπροστά του τις κόρες του. Με δάκρυα χαράς, πόνου, αλλά και απόγνωσης τις αγκάλιασε με όλη του τη δύναμη και όλοι μαζί έκλαιγαν και γελούσαν. Η γυναίκα του δεν ήταν εκεί όμως. Ρώτησε τις κόρες του και κλαίγοντας του είπαν ότι ήταν μαζί τους μέχρι την τελευταία στιγμή και χάθηκε την ώρα που έφταναν τα λιμενικά να τους μαζέψουν.

Ο κύριος Μ ήξερε καλά ότι δεν θα την ξανάβλεπε στη ζωή του. Ευχαρίστησε τον θεό όμως που του έδωσε πίσω τις δυο του κόρες. Δεν την είχε δει για αρκετούς μήνες. Με ρώτησε τι πιστεύω ότι απέγινε. Του είπα πως πιθανόν να βρισκόταν ανάμεσα στους νεκρούς. Το ίδιο πίστευε και αυτός και μου είπε πως το φταίξιμο είναι δικό του και είναι ο ίδιος υπαίτιος για τον χαμό της γυναίκας του. Τον καθησύχασα και τον διαβεβαίωσα ότι δεν είναι αυτός που φταιει. Το μόνο που θέλει όπως μου είχε πει είναι να πενθήσει την γυναίκα του όπως πρέπει, όπως γίνεται και στη χώρα τη δική του. Όταν το κάνει αυτό θα μπορέσει να συνεχίσει τη ζωή του. Η συνεδρία τέλειωσε εκεί. Του ευχήθηκα καλή τύχη και ότι θα ήμουν στη διάθεση του όποτε αυτός το είχε ανάγκη.

Έμαθα μετά από μερικές μέρες ότι ο κύριος Μ κλήθηκε να επιβεβαιώσει το πτώμα μιας γυναίκας που έμοιαζε στη δική του. Με την ταυτοποίηση του DNA το πτώμα αυτό ανήκε στη γυναίκα του κύριου Μ. Με πήρε τηλέφωνο μετά από αρκετό καιρό και με ευχαρίστησε γιατί άκουσα την ιστορία του και μου είπε τα νέα που είχε. Του έδωσα τα συλλυπητήρια μου και του ευχήθηκα καλή δύναμη στο μέλλον. Με ευχαρίστησε και μου είπε πως μετά την περίοδο πένθους, θα προσπαθήσει να χτίσει ξανά τη ζωή του μαζί με τις δυο του κόρες και θα ζεί τη κάθε μέρα ξεχωριστά και θα εκτιμά τη κάθε στιγμή που περνά με τις κόρες του.

Αφήγηση ενός  Ψυχολόγου ……Νοέμβριος 2011

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ετικετοσύννεφο

Αρέσει σε %d bloggers: